Aruba Hotels Manchebo Beach Resort & Spa

"De Geschiedenis"

Hoofdpagina Restaurants

Bekijk onze menukaart

Wat zeggen onze gasten...

Hoe het allemaal is gestart

Specialiteiten!

Reserveer een tafel

Francois Toulouse
De oprichter van het French Steakhouse

Francois Toulouse, Toulouse was onze eerste chef en de oprichter van het French Steakhouse. Hij werd geboren in Saintes Maries de la Mer, een klein vissersdorpje van ongeveer vijfhonderdvijftig inwoners. Hij bracht zijn jongejaren door met zijn ouders in het kleine café-restaurant aan de haven. Toen hij iets ouder was hielp hij zijn vader in de keuken en daar ontwikkelde hij een liefde voor koken. Hij ging naar de normale scholen en hij maakte makkelijk vrienden.

Gedurende de zomervakanties ging hij samen met zijn beste vriend Pierre naar de boerderij van zijn oom in de Camargue, de enige plaats in Europa waar koeien, stieren en paarden nog altijd vrij rondlopen en die af en toe worden samengedreven door cowboys. Zo werd Francois een bedreven ruiter. Toen hij ongeveer zeventien jaar oud was, kwam de nieuwe notarisassistent met zijn mooie dochter Cecilia in het dorp wonen. Francois werd direct tot over zijn oren verliefd op haar. Zij gingen regelmatig wandelen langs de haven en samen naar de dansavonden van de kerk en zo groeide en bloeide hun liefde.

Op een dag toen Francois het vee aan het samendrijven was, kreeg hij een ongeluk. Hij viel van zijn paard en brak zijn been op twee plaatsen en hij beschadigde zijn ruggegraat. Hij werd met spoed naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis in Arles gebracht, dat zich ongeveer 36 kilometer ten noorden van Saintes Marie bevindt, alwaar hij in het gips werd gezet. Hij werd voor zes weken opgenomen en hij kon geen contact opnemen met Cecilia. Hij miste Cecilia vreselijk. Toen hij uit het ziekenhuis kwam ontdekte hij dat Cecilia verliefd was geworden op zijn beste vriend Pierre. Verslagen pakte hij enkele tassen en nam de bus naar Marseille waar hij een baan als matroos op het eerste schip dat hem hebben wilde aanpakte. Hij ontdekte dat het zwaar werk was maar hij hoefde nu in ieder geval niet het samenzijn van Cecilia en Pierre te aanschouwen. Desondanks dacht hij altijd aan haar. Aan boord kreeg hij weer last van zijn oude verwonding en Francois lag een hele week in de ziekenboeg. In de eerste haven die zij aandeden, Rio de Janeiro in Brazilië, liet de dokter hem opnemen in het ziekenhuis. Na drie weken was Francois weer klaar om op reis te gaan, maar het schip was al vertrokken en er werden voorlopig geen schepen verwacht vanwege het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Hij nam verschillende baantjes aan, de meeste in restaurants. Het verlies van Cecilia was er de oorzaak van dat hij zich rusteloos voelde en het nergens lang uithield. Op een avond ontmoette hij iemand in het café waar hij een drankje dronk die een grote kudde vee van de Braziliaanse vlakte over de Iguacu-rivier door Uruguay naar Argentinië zou drijven. Hij ging met hem mee. Hij voelde zich direct tot Buenos Aires aangetrokken en solliciteerde naar een baan bij het beroemde Shorthorn Grill op Corrientes waar hij één van hun specialiteiten leerde klaarmaken, "Churrasquito". De chefkok van het voornaamste grill-restaurant van het Alvaer Palace Hotel 'La Bourgogne Restaurant', de locatie waar iedereen van de hogere kringen zich fêteerden, hoorde de verhalen over Francois en hij nam hem aan als een souschef. Hij werd een alombekende kok en hij kookte voor vele prominente figuren waaronder Juan Domingo Peron en zijn geliefde Evita. Toen Francois Evita voor de eerste keer zag liep zijn hart over van herinneringen aan zijn Cecilia. Juan en Evita hielden zoveel van zijn kookkunsten dat, toen Domingo Peron president werd in 1946, hij Francois uitnodigde om zijn persoonlijke chef te worden in het presidentiële paleis. Francois twijfelde geen moment en accepteerde het aanbod met beide handen. Hij prepareerde iedere dag opnieuw de meest voortreffelijke maaltijden om in de gratie van Evita te geraken.

Hij hield van haar en hij bewonderde haar in stilte. De jaren gingen voorbij en in 1952 werd Evita ziek en overleed. Francois was kapot van haar plotselinge overlijden en hij miste haar zoete parfum. Hij wist dat het tijd was om verder te trekken. Zijn reis bracht hem in Chili waar hij seizoenswerk aannam in de wijngaarden.

Geleidelijk trok hij verder door Bolivia, Peru en uiteindelijk vestigde hij zich in Barranquilla in Colombia. Toen hij aankwam in Barranquilla was het net laagseizoen voor het toerisme en geen van de restaurants had behoefte aan een kok. Een vriend, die hij eerder had ontmoet in La Paz in Bolivia, had een antiekwinkel waar hij Francois een baantje gaf om hem te helpen. Op een dag liep er een beeldschoon Arubaans meisje met haar ouders binnen om wat rond te kijken en Francois hielp hen. Zij kozen een aantal voorwerpen uit en zij vroegen Francois of het mogelijk was om het bij hun hotel af te leveren. Vroeg in de avond ging Francois op pad om het pakket te bezorgen. Hij klopte op de deur en die werd geopend door het meisje dat hij 's middags in de winkel had gezien. Francois gaf haar het pakket, haar hand raakte de zijne en hun ogen ontmoeten elkaar voor een ogenblik. Zij werden onderbroken door haar moeder die vroeg: ""Rosita, wie is er aan de deur?"" Zij sloeg haar ogen neer, bedankte hem voor het bezorgen van het pakket en ging naar binnen. Vanaf dat moment dacht zij alleen nog maar aan die knappe man.

Datzelfde weekeind werd er in het dorp het traditionele feest, "Feria de la Flores", gevierd met zijn grote jaarlijkse parade. De meeste mensen van het stadje dansten in mooie kostuums op de straten terwijl anderen naar de parade die voorbij kwam keken. Hier ontmoetten Francois en Rosita elkaar weer. Bemoedigd door haar sensuele lach sprak Francois haar aan en vroeg of zij het feest met hem wilde doorbrengen. Zij dansten, spraken en lachten veel en zij werden onafscheidelijk. Toen de ouders van Rosita zich realiseerden dat de prille liefde begon te bloeien, vroegen zij aan Francois of hij geinteresseerd zou zijn op Aruba te wonen en te werken. De ouders van Rosita waren de grootste aandeelhouders in het Manchebo Beach Resort en zij waren van plan daar een restaurant te openen. Francois accepteerde de positie van chefkok en door zijn ervaringen als chef kreeg hij de vrije hand in het samenstellen van de voortreffelijkste schotels op de menukaart en voor de inrichting van het restaurant zelf. De receptie van hun trouwerij viel samen met de opening van het French Steakhouse en Rosita zag er schitterend uit in haar lange trouwjapon. Dankzij de liefde en toewijding van Francois voor het koken en zijn vasthoudendheid aan perfectie en hoge kwaliteit kreeg het French Steakhouse al snel een goede reputatie voor het uitstekende eten en de aangename service. Francois en Rosita werkten vele uren samen in het restaurant en bereidden vele verrukkelijke schotels. Op hun vrije dagen leenden zij de motorboot van Rosita's vader en voeren zij om Aruba heen. Tot de dag waarop zij weer op één van hun tripjes met de boot rondom Aruba voeren en er plotseling een sterke wind opstak die het kapsijzen van hun kleine bootje veroorzaakte. Francois realiseerde zich onmiddellijk dat Rosita was geraakt door iets en in nood was. Hij zwom zo snel hij kon naar haar toe om haar weer naar de boot te brengen. Het kostte hem veel moeite om haar vast te pakken, aangezien zij bewusteloos was en niet in staat om mee te werken, maar het lukte hem toch. Zijn armen en benen werden erg moe. Hij kon het bijna niet meer uithouden en hij zag dat de boot aan het zinken was. Zonder de boot, wist Francois, waren zij verloren en hij omarmde haar voor de laatste keer en in elkaars armen verdronken zij.

De lichamen van Francois en Rosita zijn echter nooit gevonden en het personeel van het French Steakhouse hebben de lichamen van hun oprichter en zijn vrouw nooit naar hun laatste rustplaats kunnen brengen...

Terug naar Begin